| Profiel van Lita~☁ ☀ , , * ‵‵ M i s s L...Foto'sWeblogLijsten |  Extra  Help |
~☁ ☀ , , * ‵‵ M i s s L i t a ′ ′ * ➸☂~* ♥ ♂ ♡ * Alone doesnt always mean Lonely* ♡ ♀ ♥ * |
||||||||||
|
19 september ::.a call from HIM.::  "ดีใจ" .....คำเดียวที่สามารถพูดได้ในวันนี้ เวลา 13.30น. ในห้องเรียนEC320...โทรศัพท์ลลิตาดัง ((คิดในใจ..ใครโทรมาว๊า?? จะเรียนเข้าใจมะเนี่ย??)) private no. ไม่ขึ้นเบอร์แฮะ - -" สงสัยว่าใครเลยรับซะหน่อย ..เดินออกมานอกห้องเพื่อคุยโทรศัพท์ ^^ เค้า: "ฮัลโหล" เทอ: "เราเองนะ"....((คิดในใจ..เรานี่ใครวะ?)) เค้า: "ใครอ่ะ?" เทอ: "นัก....." ((เฮ้ยยย นักโทรมาหาเหรอ? จริงเหรอ? กรี๊ดดดด)) เค้า: "อ๋อ...... เฮ้ยยยยย" ((พูดอะไรไม่ออก 5555)) เทอ: "เปนอะไร" เค้า: "ป่าว โทรมาทำไมเนี่ย?" ((- -" อะไรของกู๊..ดูถามดิ)) เทอ: "ก็คิดถึง" เค้า: ((เขินเว้ยยยย)) "เวอร์ๆๆ ไม่เชื่อหรอก" เทอ: "จริงๆ คิดถึงจริงๆเลยโทรมา" เค้า: "อืม โอเคๆ แล้วไม่มีเรียนเหรอ?" ((พูดไม่ออก เปลี่ยนเรื่องเหอะ)) เทอ: "ใครเค้ามีเรียนตอนตี2ครึ่งกันล่ะเทอ?" ((แป่ว! หน้าแตก ถามอะไรแบบไม่คิดอีกแล้วกรู)) เค้า: "อ่าว เออเนอะ 555+ ลืมไปๆๆ" . . . เค้า: "แล้วเทอเอาเบอร์เค้ามาจากไหนเนี่ย หรือว่าเอาเบอร์ไปด้วย?" เทอ: "ก็อยากโทรเลยหามาจนได้อ่ะ" เค้า: "เวอร์ เอาเบอร์ไปใช่มะล่ะ" เทอ: "อืม ก็เอาโทรศัพท์มาด้วย วางไว้เฉยๆ ไม่เคยได้ใช้ 555+" เค้า: "อ่านะ ไม่น่าเชื่อว่าจะเอาไปด้วย คือแบบว่าไม่คิดว่าจะมีเบอร์เค้าติดตัวไป" เทอ: "โหย นี่ผิดหวังใช่มั้ยเนี่ย ฮะ? ที่เค้ามีเบอร์ณาอ่ะ" เค้า: "555 ไม่ผิดหวัง แหม...ก็เค้าดีใจไง" ((อุ๊ยเขิน)) เทอ: "อยากดูรูปมั้ย ถ่ายไว้เยอะเลย" เค้า: "จะดูยังไง facebookก็ลบไปแล้วไม่ใช่เหรอ? หรือจะส่งมาตอนนี้เลย?" ((งง ว่ามันจะมาไม้ไหน อยู่ดีๆก็จะโชว์รูปเฉย)) เทอ: "อืม เด๋วส่งเมลล์ไปให้ตอนนี้เลย เนี่ยกะลังส่งละ" เค้า: "ขอรูปที่เทอดูดีอ่ะ มีมะ?? 55555+" เทอ: "เค้าไม่ได้ถ่ายรูปตัวเองเท่าไหร่อ่ะ ถ่ายแต่วิวเยอะเลย" เค้า: "อืม ส่งมาก็ได้ ส่งมาเยอะๆด้วย โอเค๊?" เทอ: "ได้ เด๋วส่งแบบเยอะมากๆๆๆ ดูไหวป่ะล่ะ" เค้า: "ให้จริงเหอะ ส่งมาเล้ย รับได้ เยอะๆเลย สบายยย" ((ความจริงมันส่งมาให้14รูป..เหอๆ เยอะมากกก -*-)) . . . เค้า: "นี่มันดึกมากแล้วนะ ไปนอนได้แล้ว!" เทอ: "อ๋อไล่เหรอ งั้นไปนอนละ แค่นี้นะ" เค้า: "เฮ้ยยยๆๆ ล้อเล่น - -" เทอ: "ณาก็ไปเข้าเรียนไ้ด้แล้ว คุยนานแล้วนะเนี่ย" เค้า: "ฮ่าๆๆ ไม่เปนไร ขี้เกียจ" ((- -* แถไปเรื่อยเลยกรู)) เทอ: "....." เค้า: "อ้อ จะบอกว่าส่งโปสการ์ดไปให้อีกอันแล้วนะ รอรับด้วย" เทอ: "อีกแล้วเหรอเนี่ย ขยันส่งจริงนะ" เค้า: "เค้าชอบโปสการ์ดก็เลยอยากส่งให้ เค้าส่งอันที่เค้าชอบไปให้เลยนะเนี่ย เก็บไว้ดีๆด้วยล่ะ" เทอ: "ชอบแล้วทำไมไม่เก็บไว้เองล่า ส่งให้ทำไม" เค้า: ((อ่าวไอ้นี่ กวนตีนละ)) "ก็ซื้อ2อันไง เก็บไว้เองอันนึง รวยอ่ะ จะทำไม ฮ๊า?" เทอ: "โอเคๆๆ ไปเรียนเถอะ เด๋วเค้าจะไปนอนแล้วแหละ" เค้า: "อืมๆ คิดถึงเน่อ เทอสู้ๆนะ" เทอ: "อืม บาย" เค้า: "บาย" ========================================== มันก็เหมือนไม่มีอะไร แต่ความรู้สึกคือแบบ...โทรมาหาจริงๆเหรอ? ไม่เคยคิดว่าเทออยู่ที่นั่นแล้วเทอจะโทรมาหาเค้า ทางไกลระหว่างประเทศเลยเนี่ยนะ...คือแบบsurpriseมากๆอ่ะ ทำอะไรไม่ถูกเลย - -" ขอบคุณที่ยังคิดถึงกัน ขอบคุณที่โทรมาหากัน เค้าก็คิดถึงเทอ...เหมือนกับที่เทอบอกว่าเทอคิดถึงเค้า :) 14 augustus .:: วันที่ไม่มีเธอ ::. วันนี้....เวลา11โมง....เธอไปแล้ว TT-TT มันรู้สึกแบบ บอกไม่ถูกอ่ะ...มันเศร้าๆเซ็งๆยังไม่รู้ดิ แต่เรื่องเมื่อคืนมันเศร้ายิ่งกว่า เค้าอุตส่าห์บอกเธอแล้วว่าเค้าจะโทรไปหา เธอก็บอกว่าโทรมาดิ กี่โมงก็ได้ ถ้าเธอนอนแล้วก็จะตื่นมารับโทสับ แต่กลายเป็นว่า..เมื่อคืนปามาน3ทุ่มกว่าๆค้าก็โทรไปหาเธอ เธอไม่ได้รับ แต่ก็โทรกลับมาหา...ก็เลยถามว่าทำอะไรอยู่ เธอบอกว่าจัดของอยู่นิดหน่อย เค้าเลยถามว่าแล้วคุยได้มั้ย เธอกลับถามว่า...แล้วณามีอะไรรึป่าวล่ะ?? เสียใจ.....เสียใจที่ได้ยินเธอถามแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป บอกไปว่า ก็แค่อยากคุยด้วย แต่เธอกลับบอกว่า เด๋วค่อยคุยได้มั้ย ขออยู่กับแม่ก่อน เด๋วแม่งอน โอเค เข้าใจ เพราะถ้าเป็นเราเราก็อยากอยู่กับครอบครัว ใช่มะ? ก็เลยบอกเธอว่า งั้นอยู่กับแม่ไปเถอะ เด๋วดึกๆจะโทรไปใหม่ แล้วประมาณเกือบๆ5ทุ่มเค้าก็โทรกลับไป ถามเธอว่าว่างรึยัง คุยได้รึป่าว...เธอบอกว่ากะลังดูหนังอยู่กับพ่อ - -" ((วันนี้กุจะได้คุยมั้ยเนี่ยยยยยย นึกในใจ)) ก็เลย บอกไปว่าโอเค งั้นถ้าว่างเมื่อไหร่โทรมาละกัน เด๋วจะโทรกลับไปเอง เธอก็อืมๆ โอเคๆๆ แล้วก็วางไป เธอจะรู้มั้ยว่าเมื่อคืนเค้าเหนื่อยมาก ปวดหัวมาก แล้วก็ง่วงมาก ถ้าไม่ใช่เพราะว่าวันนี้เธอจะไปอเมกา เค้าคงนอนไปตั้งแต่ตอน4ทุ่มละ แต่เมื่อคืนเค้ากลับนั่งรอ...รอว่าเมื่อไหร่เธอจะว่าง จะได้คุยกันบ้าง รอจนเค้ารอไม่ไหวแล้ว มันปวดหัวมากๆจริงๆ เที่ยงคืน15นาที...เค้าตัดสินใจโทรไปหาเธออีกครั้ง เธอรับโทรสับ............แต่เธอไม่ยอมคุย เหมือนปกติที่เราคุย อาจเป็นเพราะว่าแม่เธออยู่ข้างๆ...เค้ารู้สึกได้ว่าเธออึดอัด และเหมือนไม่อยากจะพูดอะไร...เพราะจากปกติที่เธอจะเรียกเค้าว่า"เธอ" เมื่อคืนเธอไม่ได้เรียกแบบนั้น เธอพูดเหมือนกับเค้าเป็นเพื่อนธรรมดาคนนึง เธอเรียกเค้าว่า "แก" แทนที่จะเป็น "เธอ"หรือ"ณา" แบบที่ปกติเธอจะเรียก เค้าเสียใจ...จริงๆ....ถ้าเมื่อคืนเค้าร้องไห้ได้ เค้าคงร้องไปแล้ว จากที่มีเรื่องอยากจะพูดคุย อยากจะบอกเธอตั้งมากมาย เมื่อคืนเลยพูดได้แค่ "เดินทางปลอดภัยนะ" แค่นั้น...แค่นั้นจริงๆ .........แล้วก็ต้องวางโทรศัพท์ไป............. การบอกลากันก่อนเธอเดินทาง...เค้าทำได้แค่นี้ เธอจะรู้มั้ยว่าเค้าเสียใจ...เธอจะรู้มั้ยว่าเค้านั่งรอเธอตลอดเวลา แต่เธอเป็นคนที่ไปหนิ...ส่วนเค้าเป็นคนที่ต้องรอ ความรู้สึกของ2คนมันต่างกันนะ เธอได้แต่พูดว่า9เดือนมันแป๊บเดียวเอง แต่สำหรับคนที่รออยู่ มันไม่มีคำว่าแป๊บเดียวหรอกนะ...รู้มั้ย อยากจะโกรธเธอเรื่องเมื่อคืน.....แต่ มันก็โกรธไม่ลง ตอนนี้ที่ทำได้เพียงอย่างเดียวคือ "รอ" สินะ ปอลอ. มะปราง.....อย่าด่ากุเลยนะ กุก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่ะ 09 augustus .:: การพบกัน ,, เพื่อจากลา ::. ((เฮ้อ...ช่วงนี้มีแต่เรื่องของเธอทั้งนั้นเลยนะ...เบื่อจัง)) ป่วยค่ะ....เมื่อวันพะหัสที่ผ่านมา ลิตาป่วยค่ะ!! กลัวเป็นหวัด2009แทบตาย....เหอๆๆ จริงๆแล้วเธอบอกว่าจะเข้ามาหาวันศุกร์... และด้วยอาการป่วยเนี่ย..ทำให้คิดว่าต้องอดเจอเธอแล้วแน่ๆ เลยส่งmsgไปบอกเธอนิดนึงว่าไม่สบาย พรุ่งนี้คงอดเจอแน่เลย TT-TT ก็เซ็งๆไปตามอารมณ์(ป่วย) ใครจะไปรู้ว่าคืนนั้นประมาณเกือบ5ทุ่ม...เธอโทรมา ((เหอๆ ส่งmsgไปตอน5โมงเย็น โทรมา5ทุ่ม = =")) เธอโทรมาถามว่า........... "ไม่สบายเหรอ? เป็นอะไรมากมั้ย? เค้าอยู่ที่ม.แล้ว ลงมาหาไหวมั้ย? ตอนนี้อยู่เซเว่น เอาอะไรรึป่าว?" ((คำถามมาเพียบบบบบบ -*-)) ก็เลยบอกไปว่าหิว แต่ไม่รู้จะกินอะไร (เข้าใจอารมณ์คนไม่สบายใช่มะ?) สักพัก เธอก็โทรมา บอกว่าอยู่หน้าหอณาแล้ว...ขอน้ำไม่เย็นด้วยดิ - -" โอเค ก็แบกน้ำไปให้1ขวด ((แกใช้งานคนป่วยเหรอเนี่ยยยยย)) พอเดินลงไป เธอไม่พูดอะไร แต่หยิบขนมปังกับโอวัลตินอออกมาให้ เราก็...งงดิคะ...ใครจะไปรู้ว่าจะซื้ออะไรมาให้กินจริงๆ เลยพูดไปแค่ ซื้อมาให้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกให้ซื้อซะหน่อย :p เธอตอบว่า....อ้าว ก็ณาบอกว่าหิวหนิ เลยซื้อมาให้ ไม่รู้ว่าจะชอบป่าวเพราะถามก็ไม่บอกว่าจะเอาอะไร ((ซึ้งงงงงงง...น้ำตาจะร่วง...นี่ไม่ได้เวอร์นะ!)) แล้วลลิตาก็ถามข้อสงสัยที่อยากจะรู้ออกไปจนได้ "ไหนบอกว่าจะมาม.พรุ่งนี้ไง แล้วทำไมมาอยู่นี่ได้เนี่ย?" แล้วคำตอบเธอก็ทำให้อึ้ง.... "ก็...ณาบอกว่าไม่สบายไง เลยมาหา" ((................อึ้งแดกไปเลย.................)) จริงรึป่าวไม่รู้ แต่แค่นั้นก็รู้สึกดีมากมาย เธอบอกว่าเพิ่งมาถึงเนี่ย เลยยังไม่ได้กินไรเลย จริงๆนะ กินไปสักพัก...เธอก็พูดประโยคที่เค้าไม่อยากได้ยินที่สุดขึ้นมา "ศุกร์หน้าเราจะไปแล้วนะ" TT______________________________TT เงียบ.....ลลิตาเงียบไปแป๊บนึง..แต่ไม่อยากให้เธอรู้ว่าเศร้า ก็เลยพูดไปว่า..."เออ จำได้น่า รู้แล้วว่าศุกร์หน้า ย้ำจริงเชียว" เธอคงอึ้งๆมั้งที่ตอบไปงั้น - -" ก็เลยนั่งกินข้าวเงียบไปเลย ระยะเวลาวันสุดท้ายที่จะได้เจอกันมีแค่เวลาในการกินข้าว1กล่อง -*- เธอไล่เค้าขึ้นไปนอน((ทำไมกรูต้องมาป่วยวันนี้เนี่ยยยยย)) ก่ิอนไป..เค้าถามเธอว่า "วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันใช่มั้ย?" เธอตอบว่า "ไม่หรอก เด๋วอีก9เดือนก็เจอกันใหม่ จริงมะ" ลลิตา...ยิ้มมมมมม :] ((แต่เธอไม่เห็น ฮ่าๆๆๆ)) แล้วตอบไปว่า "อืมเนอะ" คำพูดสุดท้ายที่เค้าให้เธอ...มีเพียงแค่คำว่า "ขอบคุณนะ" เธอคงคิดว่าเค้าขอบคุณสำหรับขนมปังและโอวัลตินสินะ จริงๆแล้ว คำขอบคุณ ที่ให้เธอมันมีมากมาย ขอบคุณสำหรับ1ปี..ไม่ใช่สิ..1เทอมที่ผ่านมา ขอบคุณที่เข้ามาช่วยเหลือตลอดเวลา ขอบคุณที่มอบเวลาดีๆให้ แม้จะไม่มาก แต่ก็ประทับใจ ขอบคุณสำหรับความห่วงใยที่มีให้ ขอบคุณในทุกๆอย่าง ทุกๆเรื่อง ที่ทำให้ได้รู้จักเธอ แล้วเค้าจะรอ...9เดือน...แป๊บเดียวเอ๊ง(อย่างที่เธอบอกนะ n_n) 05 augustus .:: last night call ::. เมื่อคืนนี้...ความจริงก็เป็นคืนปกติที่เราก็นั่งเล่นเกมอะไรไร้สาระ เรื่อยเปื่อย แล้วประมาณเกือบเที่ยงคืนก็มีคนโทรมา........ ((หันไปดูที่หน้าจอโทรศัพท์)) ชื่อที่เห็นคือชื่อเธอ...ก็งงๆนิดนึง เพราะปกติเธอก็ไม่เคยจะโทรหาเล๊ย - -" เธอทำเป็นเนียนๆ ถามว่าเรียนเปนไง ทำข้อสอบได้มั้ย มีคนติวให้ป่าว แต่จริงๆแล้ว... เธอโทรมา...เพื่อบอกว่า "ณา เราจะไปแล้วนะ" เออ ใช่...ชั้นรู้แล้ว!!! เธอจะไปแล้ว ก็ได้แต่ถามกลับไปว่าเดินทางกี่โมง ....คือมันพูดไม่ออก TT-TT เธอบอกแค่ว่าเด๋วเธอจะเข้ามาหาที่ม. ความจริงแล้วไม่อยากให้เธอมาเลย ก็เลยบอกไปขำๆว่าไม่ต้องมาหรอก...ไม่อยากเจอ ((แล้วก็ขำไปเนียนๆ)) เธอบอกว่าจะมานั่งเรียนด้วย...จะมาขอหมากฝรั่งจากณา เธอคิดถึงบรรยากาศเก่าๆที่นั่งเรียนด้วยกัน ((กุอยากจะร้องไห้!!!)) แต่ก็พูดฮาเนียนๆกลบเกลื่อนเช่นเดิมว่าก็หิ้วเราไปอเมกาด้วยสิ เด๋วซื้อหมากฝรั่งไปแบ่งให้กินตอนอยู่อเมกา ((ฮ่าๆๆๆ แล้วก็ขำเช่นเคย)) เธอบอกว่าขอบคุณสำหรับmsgที่ณาส่งให้ตอนวันเกิด เธอบอกว่าเราไปแค่9เดือนเอง..ไม่นานหรอก ((กุคิดในใจ แม่งนานนะแว๊ยยยยยยยย)) ก็เลยบอกว่า9เดือนมันนานนะ....จริงๆ แต่เธอก็ยังบอกว่าไม่นาน ((เออๆ ไม่เถียงละ -*-)) คุยไปคุยมา เธอบอกว่าจะไปนอนแล้ว ซะงั้น แต่เธอก็ยังพูดทิ้งท้ายว่า...เด๋วจะเข้าไปหาที่ม. ไปนั่งเรียนด้วยนะ ก็ได้แต่เออๆตอบไป...แต่ในใจไม่อยากให้มาเล๊ย กลัวคิดถึง 555+ มันเป็นความรู้สึกแปลกๆนะ...ทั้งดีใจและเสียใจ ดีใจที่เธอยังนึกถึง ยังแคร์ แต่เสียใจที่เธอต้องไปแล้วจริงๆ ถ้าเป็นไปได้อยากย้อนเวลากลับไปปี1....ให้เราได้รู้จักและสนิทกันตั้งแต่ตอนนั้น จะได้รู้สึกว่าได้ใช้เวลาด้วยกันนานกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้...เฮ้อ~~~ แล้วกุก็เพ้อเจ้ออะไรคนเดียวอีกละ ปอลอ. คิดถึงเธอจริงๆ 22 juli .:: เธอจะไปแล้ว ::. ตั้งแต่เปิดเทอมมาก็ได้เจอแค่ไม่กี่ครั้ง แต่ตอนนี้...อีกแค่ไม่กี่วันข้างหน้า เธอก็จะไปอยู่ไกลจากเค้ามากมาย เวลาอีกตั้ง1ปีนะ...กว่าเธอจะกลับมา ตอนนี้ช่วงสอบ..เค้ายิ่งคิดถึงเธอมากมาย จากนี้ก็คงไม่มีคนมาช่วยติว TT-TT งานEcon Night..ก็ไม่มีเธอเล่นดนตรีอยู่บนเวทีนั้น ในห้องเรียนหลักเสด ก็ไม่มีเธอคอยนั่งข้างๆ คอยอธิบายให้เค้าฟัง มันอ้างว้างน๊าาาาาาา เค้าคิดถึงเธอนะ........มากๆ เอาไว้รอ1ปีหลังจากนี้...รอเธอกลับมา แล้ว...ค่อยว่ากันอีกที 555+ ปอลอ.วันนั้นที่บอกว่าไม่ได้คิดอะไร เราเปนแค่เพื่อนกันแหละ...ความจริงแล้วเค้าโกหกเทอ TT-TT ปอลอ.ส่งท้าย~~กุเพ้ออะไรอีกเนี่ยยยย...จะสอบอยู่ละ ทำไมไม่อ่านหนังสือ??? = =" |
|||||||||
|
|
